قد یک مورچه کمتر از یک سانتی متر است .قد انسان حدودا 1.7 متر است.قد انسان بلنداست .ساختمان ها هم بلندند و کوه ها خیلی بلندند..اما چیز هایی هم هستند که که از آنها بالا ترند.مثلا پرنده ها.همیشه هر چقدر بالا بروید آنها را خواهید دید .فقط کافی است کمی منتظر بمانید.باید دقت کنید؛شاید تا چند لحظه ی دیگر یکی شان از بالای سرتان عبور کند.آنها همه چیز را از بالا تر از آن چه که شما می بینید نگاه می کنند .آنها چیز های زیادی دیده اند که شما ندیده اید. تغریبا همیشه از بالا به همه چیز نگاه می کنند و احتمالا از روی خیلی جنگل ها،شهر ها ،روستا ها و خیلی جاهای دیگر عبور کرده اند.پس آنها چیز هایی رادیده اند که شاید خیلی ازما در طول عمرمان نخواهیم دید.

اما آنها خیلی چیز ها را هم ندیده اند.و حتما ندیده هاشان خیلی بیشتر از آن چیزیست که فکر می کنند.هیچ کدام از آن ها در تمام عمر ش نمیتواند چیز هایی را ببیند که یک حلزون در در شعاعی بسیار محدود از اطرافش می بیند.شعاعی که شاید بیش از 10 سانتی متر نباشد.ممکن است یک حلزون در طول زندگی اش بیش از 5 یا 10 متر راه را طی نکند. اما آنها با هر بار بال زدن چیزی در این حدود راطی میکنند.بدون این که بدانند چه قدر این مسیر طولانی است.پرنده ها خیلی زندگی درروی زمین را نمی فمند.هرچند حلزون ها هم زندگی در آسمان را نمی فهمند. حلزون ها برای این کارشان دلیلی منطقی دارند.آنها هیچ وقت بالی نذاشته اند که با آن پرواز کنند.اما پرنده ها تنها دلیلشان این است که آنها برای پرواز تربیت شده اند.و حتما در دل خودشان با نیشخندی در جواب  به این سوال میگویند:چرا وقتی که می توانیم از پرواز و امکاناتی که به ما میدهد ،روی زمین راه برویم؟ هر گاه خطری آنها را تهدید میکند به سرعت بال می گشایند و به هر سمتی که میخواهند پرواز میکنند.به همین دلیل آنها هیچ وقت نخواهند فهمید که قدم گذاشتن یک روباه  یا  یک چهار پای دیگر در چند میلیمتری بدنشان چه حسی دارد.آنها نمی دانند که مرگ در زیر پای یک حیوان بزرگ تر چقدر سریع اتفاق می افتد.آن ها هیچ گاه به اندازه ی یک حلزون برای مردن آماده نیستند.آنها هیچ گاه از شنیدن صدای پای موجودی رهگذر نگران نمی شوند.آنها فقط به همه چیز از بالا نگاه میکنند.

آنها نمیدانند که وجود تکه سنگی به اندازه ی یک بالشان  میتواند راه  موجود دی را یک شبانه روز دور تر کندآنها حق دارند.چون فقط از بالا همه چیز را نگاه میکنند.برای آنها اهمیتی ندارد که آیا یک نسل خاص از حلزون ها از نسل دیگری به اندازه ی 2 سانتی متر درساعت سریع تر حرکت میکنند.آنها فقط به همه چیز از بالا نگاه میکنند.از بالا همه چیز آسان تر است.ممکن است یک پرنده هیچ وقت فکر نکند که موجودات کوچکی در روی زمین چیز هایی رامی بینند که خیلی خیلی زیبا تر از آنچه که آنها در آسمان می بینند باشد.

حتما اگر پرنده ها این ها را میدانستند(می فهمیدند)بیشتر بر روی شاخه های درختان می ایستادند.شاید هم بعضی هاشان تصمیم میگرفتند که دیگر پرواز نکنند.کسی چه می داند،شاید بعضی هاشان حلزون ها را بر پشت خود سوار می کردند تا آنها هم بتوانند همه چیز را از بالا ببینند. و در عوض از آنها می خواستند که از زندگی روی زمین و زیبایی ایش بگویند.

پی نوشت 1: من دوست دارم حلزونی باشم که پرواز میکند.

پی نوشت 2:پرنده،حلزون؛والیدن ،فرزند؛مدیر،کارگر؛ارباب،مرئوب؛بینا،نابینا؛پدر و مادردار،یتیم؛فقیر،پولدار؛ناقص،سالم؛استاد،دانشجو؛توانا،ناتوان؛...

سلام. به قول این برنامه های تلوزیونی پر طرف دار!یه سلام جدید.یه سلامه دوباره. ی یه سلامه آفتابی ...بگذریم.اسم این پست رو گذاشتم-آخرش چی-چون میخواستم بدونم که واقعا آخرش چی؟!ها!!البته این هم میتونه سیاسی باشه هم اجتماعی هم اقتصادی وهم خیلی چیزای دیگه. اما من فکر می کنم اگه از بعد فلسفی بهش نگاه کنیم هم قشنگ تره و ها هیجان انگیز تر. و جوابم به چرایی که ممکنه شما بپرسین اینه که من گیر کردم.ینی تغریبا...و کجا؛اون اولای اول فلسفه.بزارین بی مقدمه بگم و خواهش کنم که دوستانی که فکر می کنین جوابی برای سوالاتی که خواهم پرسید دارین لطفا من رو و سوالاتم رو بی جواب نزاین.چون طبق یه قانون طبیعت اگر به کسی میتونی کمک کنی خیلی خوب خواهد بود اگه بهش کمک کنی(به همین سادگی)باز دوباره سعی می کنم که کوتاه کنم به سوالات.و قبلش خواهش می کنم که اگه این سوالا به شما حس بدی القا کرد.سعی کنید منو ببخشین و دیگه خیلی بهشون فکر نکنیین.:

1.چرا خدا ما رو آفرید(لطفا دلیلی بیارین که واقعا به خودتون دروغ نگفته باشین)

2.آیا واقعا هدف از به وجود آمدن نسل بشر و میلیارد ها آدمی که مثل شما به وجود آمدن وبعد از مدت کمی مردن چی بوده؟آیا واقعا ارزش این همه اذیت شدن خیلی انسان های بد بخت و هزاران مشکل دیگه ی مثل اینو داشته؟اون چی بوده؟

چرا ما به دنیا میایم؟ اصلا مگه خدا نیاز داره که وجود بیاره؟ما اینجا چه کار می کنیم.

آیا خدا دوست داره که ما رو به وجود بیاره تا ببینه ما چه کار می کنیم؟اصلا برای چی همه چیز شروع شد

2.آیا شما واقعا در زندگیتون هدف بزرگی دارین که حاضر باشین واقعا عمرتون رو و هر چی که دارین در راهش خرج کنید(منظورم هدفیه که همه ی آدما باید توی زندگی داشته باشن.)

3)و در نهایت این که آخرش چی؟گیرم این که ما آدم های خوب یا بدی بودیم و در نهایت بر مبنای اسلام یا میریم بهشت و یا جهنم .صد سال ،هزار سال،یک میلیون سال!آخرش چی؟

واقعا فلسفه ی وجود انسان و یک دنیای به این بزرگی چیه؟

امید وارم که نخواین سر سرزنش رو به خاطر سوالاتم باز کنید.

به نام خداوند دوست

مثل هیچ کس نبود.نه،اون واقعا مثل هیچ کس نبود.هیچ مثالی رو نتونستم برای توصیفش پیدا کنم.هنوز هم نمی تونم.بودن در کنارش یه حس عجیب داشت.خیلی عجیب.طوری که هر وقت که می دیدمش، اگر از بازی های پر جست و خیز کودکی خسته ی خسته بودم باز هم نمی خوابیدم.هر چند می دونستم که خابیدن روی پاهای او ن شیرین ترین خوابیه که خواهم داشت .اما من نمی تونستم مهربونیه نگاهش رو به قشنگ ترین خواب ها بفروشم.حتی دلم نمی خواست که یک لحظه صورتش رو از من برگردونه.شاید به نظر اغراق بیاد اما تمام لحظات  شیرین زندگی من به این محدود می شد که دو تا دست هامو بزارم زیر چونه ام و بهش خیره بشم. همین!حالا می فهمم که من عشق رو در سن خیلی کم درک کردم .سنی که شاید خیلی زود تر از اونی باشه ،که باید.بدون این که حتی این کلمه رو جایی شنیده باشم.یادمه که اونقدرذ هنم رو به خودش مشغول نگه میداشت  که حتی بعضی شب ها توی تنهایی کودکانه ام به این فکر می کردم که اون واقعا  کیه و حتی این که اون چه طور  زندگی می کنه  و چرا هیچ وقت، حتی یک کلمه هم صحبت نمی کنه .البته حقیقتش اینه که ما واقعا نیازی به صحبت کردن نداشتیم.فقط لازم بود که یک لحظه چشم هامون به هم قفل بشن تا تمام نیاز من به صحبت کردن بی هیچ دلیلی فراموش بشه.یادش بخیر،  چه قدر دوستش داشتم! حیف !حیف که اون موقع ها خیلی بچه بودم .بچه تر ازاونی که بدون هیچ خجالتی ازش بپرسم کی هست؟چرا هست و این که چی دوست داره. خیلی جالبه که اون موقع ها دوست داشنتی ترین آرزوی من این بود که بدونم او چی دوست داره. و روز ها می گذشتن،به راحتی. سایه ی من هر سال در آفتاب بلند تر میشد و این چیزی بود که من هیچ وقت حس نمی کردم. من نمیدونستم یا این که نمی خواستم بدونم ؛نمی خواستم بدونم که به دارم سمتی حرکت می کنم که سایه ام رو هر چه بیش تر بلند می کنه.به سمتی که بچه ها توی کتاب توی کتاب داستان ها، جنگل های تاریک و و حشتناک می خونن. ا ین انتخابی بود که من نادانسته انجام داده بودم.بزرگ می شدم و با بزرگ شدن یادمی گرفتم که مثل بزرگ تر ها فکر کنم :(بزرگ ها نباید آرزو هایی داشته باشن که کوچک ها دارن). آرزو هام شروع به تغیر کردن، فقط  به این خاطر که این یک قانون بود.و طبق بخش دیگری از همین قانون بزرگ ها، دیگه وقت نداشتم آرزو هایی داشته باشم که پول و قیمت مهم ترین معیار براورده شدنشون نباشه.من بزرگ شدم اون طور که قانون می خواست. واون کوچک و کوچک تر در نگاهم.کار به جایی رسید که دیدن و ندیدنش هیچ تفاوتی برام نداشت جز این که لبخندی تمسخر آمیز به بچگی کودکانه ام روروی لب هام زنده می کرد.البته اون سعی می کرد چیزی رو با نگاهش که حالا دیگه کمتربرق میزد به من بفهمونه.اما من دیگه در خوندن کلام نگاهش عاجز شده بود م و نیاز مند این که اون حتما باهام حرف بزنه.- ولی اون هیچ وقت حرف نمی زد . ما اصلا نیازی به حرف زدن نداشتیم.- اما حالا دیگه نمی شنیدم. یا شاید این که دیگه نمی خواستم ببینم.دیگه نمی خواستم توی آینه چشم های اون ببینم که به کدوم سمت حرکت میکنم.وسعی می کردم که تصویر سایه هایی که در نگاهش به سمتم وجود داشت رو توجیه کنم :(حتما اون سایه، سایه ی درخت های جنگل پشت سرم .) نمی خواستم قبول کنم که اون سایه،سایه ی وجود منیه که دیگه من نیست.بعد از چند دیدار دیگه که با فاصله های زیاد از هم که در تنها یی هام اتفاق می افتاد،متوجه شدم که دیگه بعد از دو پاییز هنوز دوباره ندیدمش.اون دیگه وجود نداشت.اون دیگه وجود نداره.و من هنوز در راه  بیشتر بزرگ شدن به این فکر می کنم که شاید اون واقعا وجود نداشته.

    سلام به همه ی دوستان عزیزی که با نظرات زیادشون من و مجید جون رو شرمنده کردن.تو رو خدا اینقدر نظر ندین دیگه نمی تونیم اینا رو بخونیم.البته خارج از شوخی حق با شما هاییه که نمیاین و نظر نمی زارین .من هم اگه جای شما بودم کاری رو میکردم که شما دارین میکنین.ولی باید به من ومجید جونم اینا هم حق بدین.:به من چون تلفن خونمون قطع بود و به مجید آقا که هم چون یه عالمه سرش شلوغه(هی بهش می گم برو آرایشگاه نمیره) بگزریم.خلاصه این که Excuse usوری ماچ.سعی میکنم (از طرف مجید آقا قول نمیدم)بیشتر بسرم(سر بزنم)امیدوارم از متنی که به زحمت و در طول مدتی مدید نوشتم خوشتون بیاد.ما رو بی خبر و بی نظر نزارین.فعلا…

من نمیدیدم نگاه کودکی دست فروش رت که به کفش های سخت آدم هایی ظااهرا بزرگ خیره بود.و او می دید آینده را درحرکت گام های بی هدفی که به سمت آینده میرفتند.آینده ای که پیش تر در نگاه کودکی دیده می شد.آن گام ها گام های کسی بودند که نمی دید.شاید!

من نمی دیدم ترس را در نگاه خیس کودکی که  در خیابانی شلوغ به دنبال دنیای گمشده ای می گشت .حال آن که مادرش بدون توجه به یک دنیای گمشده ،دست دخترک را می کشید.-بیا برابت عروسکی بهتر می خرم.و آن هنگام من گم شده بودم،در دنیای خود که شاید کوچک تر و احمقانه تر از دنیای گمشده ی دخترک بود.

من نمی دیدم گزر ثانیه به ثانیه ی زمان را در نگاه منتظر عاشقی.من در هیچ زمانی زندگی نمی کردم ؛همان هنگام که او در هر لحظه زندگی می کرد.

من نمی دیدم دلیل را در نگاه پسرکی که با صورت چسبیده به شیشه ی فروشگاهی،به دوچرخه ای خیره مانده بود.ومن خیره بودم که بی هیچ دلیل برای زندگی زنده بودم ،شاید!

و من ندیدم مرگ را در نگاه مادری که مرده بود،همان وقت که تنها فرزندش مرده بود.من آنچنان سرد مرده بودم که حتی مرگ خود را حس نمی کردم.

و حال ،دیگر مرگ و زندگی ، هر دو در دنیای پر اضطراب چشمانم گم شده

و من هنوز نمی بینم خیلی از ندیدنی ها را...   

خسته ام...

خدایا خسته ام،وخسته تر از مردی که در امتداد افق و در غروب راه می پیمآید.تنها...وتنهایم چون زنی تنها که در زیر برفی زمستانی و در پله های خانه ای کوچک اما بزرگ در نظرش انتظار می کشد،و تو میدانی انتظاز چه و هم میدانی علت انتظار مرا،پس منتظرم.با صبری تا بی نهایت وجودم ،ایمانی به اندازه ی عشقم و امیدی تا افق.

دلم برای لبخند های واقعی یه خودم هم تنگ شده...